In de werkplaats staat de 3D-printer rustig te draaien. Laagje voor laagje neemt een idee langzaam vorm aan. Voor Merlijn is dat inmiddels bekend terrein, maar toen hij er voor het eerst mee werkte, was dat wel anders.
“Ik vond het meteen interessant… maar dacht ook: waar begin ik eigenlijk?”
Merlijn is 24 jaar en volgt de leerroute Techniek bij WVS. Drie ochtenden per week werkt hij hier aan zijn ontwikkeling. Zonder ervaring met 3D-printen, maar wel met interesse in techniek. En juist dat bleek genoeg om te starten, met misschien wel een baan in techniek in de nabije toekomst! Dat Merlijn hier de ruimte krijgt om te ontdekken, is geen toeval. Achter het leren met de 3D-printer zit een duidelijke manier van begeleiden. Martin, teamleider industrie met ruim 40 jaar ervaring in de techniek, bouwt mee aan deze leerroute en gelooft dat leren pas echt werkt als je begrijpt waarom iets gebeurt, niet alleen hoe.
Van techniek naar toepassing
De gedeelde interesse van Merlijn en Martin werd al snel concreet. De 3D-printer is namelijk niet alleen iets om mee te oefenen, maar wordt ook gebruikt in het werk zelf. “Soms heb je een order en moet er bijvoorbeeld iets voor gemaakt worden om blikjes goed door een machine te laten lopen,” legt Martin uit. “In plaats van dat je dat bestelt, kun je het hier zelf ontwerpen en printen.” De techniek wordt daarmee ook steeds tastbaarder: je ziet direct wat je maakt en waar het voor gebruikt wordt. Tegelijk laat het zien dat zulke oplossingen vaak dichterbij zijn dan gedacht. Misschien nog belangrijker: Merlijn merkte dat hij het leuk vond om ermee bezig te zijn.
Leren door te begrijpen
Het leren gaat niet zonder hobbels. Integendeel. “Soms denk je dat het goed gaat en kom je na drie uur terug en is alles mislukt,” vertelt Merlijn. “Dan heb je ineens zo’n ‘spaghetti-monster’, met overal plastic.” Dat soort momenten horen erbij. Sterker nog: ze zijn onderdeel van hoe hier geleerd wordt. Want juist als iets misgaat, ga je anders kijken. “Dan ga je de volgende keer alles nalopen,” zegt hij. “Je denkt een volgende keer vooraf al: wat kan er fout gaan?”
Met die manier van denken verandert er iets. Wat eerst vooral proberen was, wordt steeds meer begrijpen. Niet omdat iemand precies vertelt wat je moet doen, maar omdat je zelf ontdekt wat er gebeurt. Zoals Martin het verwoordt: “Ik ga je niet vertellen hoe het moet. Wat ik je leer, is hoe je een probleem oplost.”
Wanneer het kwartje valt
Na een tijdje merkt Merlijn dat hij stappen maakt. “In het begin printte ik vooral dingen van internet, nu kan ik ze zelf aanpassen en ontwerpen zoals ik het wil.” Die groei zie je niet in één keer, waar eerst twijfel zat ontstaat steeds meer inzicht en vertrouwen. Als eerste deelnemer die met de 3D-printer werkt, zoekt Merlijn veel zelf uit en juist daarin valt op hoe snel hij verbanden legt. Niet alleen kijken wat de machine doet, maar ook begrijpen hoe iets is opgebouwd en wat er gebeurt als je iets verandert.
Het stopt niet na werktijd
Wat opvalt, is dat het daar niet stopt. “Ik merk dat ik er thuis ook over nadenk: wat ga ik morgen maken?” De techniek blijft hangen omdat het interesse heeft gewekt. En juist dat is waar het om gaat. Binnen WVS wordt ondertussen gekeken naar nieuwe ontwikkelingen, zoals werken met robots of cobots. Maar de kern blijft hetzelfde: het gaat niet om de techniek, maar om de persoon die ermee werkt. Zoals Martin het zegt: “Het is maar een tool. Het gaat erom dat mensen weer willen leren.” Voor Merlijn is dat inmiddels duidelijk. Wat begon met nieuwsgierigheid, groeit langzaam door naar iets waar hij verder in wil.