Wat gebeurt er als je iemand de kans geeft in een werkomgeving waar alles draait om tempo, samenwerking en verantwoordelijkheid? Bij het Bravis Ziekenhuis werken medewerkers van WVS dagelijks mee in de logistiek. Van orderpicken en voorraadbeheer tot het vervoeren van medische materialen: het werk is afwisselend en vraagt om overzicht en zelfstandigheid. Wat daarbij opvalt: ze draaien volledig mee. In Bravis-kleding, binnen het team en als vaste schakel in het proces. “Ze horen er hier echt bij,” vertelt teamleider Esther van der Horst. Rieny is daar een voorbeeld van.
Op zoek naar de juiste plek
Rieny begon bij WVS in Roosendaal, op de afdeling in- en ompak. Werk dat hem op een gegeven moment minder goed paste. Zijn teamleider zag toen dat er meer in zat en ging met hem in gesprek: zou een andere plek beter bij hem passen? Een stap naar een ziekenhuisomgeving is daarbij niet vanzelfsprekend. Het werk vraagt iets anders: meer schakelen, meer overzicht en samenwerken met verschillende afdelingen.
“Niet iedereen kan hier werken,” vertelt Esther. “Maar bij Rieny zag je eigenlijk al snel dat hij veel kon onthouden en graag wilde leren.” Daardoor ontstond de mogelijkheid om het te proberen, een kans die voor Rieny goed bleek te passen.
Wennen, vragen en ontdekken
Bij zijn start merkte hij meteen hoeveel er anders was. “In het begin was alles nieuw en had ik veel vragen,” vertelt Rieny. Waar ligt wat? Hoe werkt het? Wanneer moet iets klaar zijn? Dat betekent ook dat er in korte tijd veel op je afkomt: nieuwe systemen, nieuwe routes en veel informatie tegelijk. “Het is hier veel in het begin,” bevestigt Esther. “Dat moet echt stap voor stap groeien.”
Stap voor stap groeien
Langzaam veranderde zijn rol. Niet in één keer, maar in kleine stappen die steeds meer overzicht brachten. Hij leerde werken met scanners, kreeg grip op het magazijn en vond zijn weg door het ziekenhuis. Inmiddels werkt Rieny op meerdere plekken: van orderpicken tot het bulkmagazijn en de CSA-route.
Die route laat goed zien wat het werk vraagt. Dagelijks loopt hij door het ziekenhuis om medische instrumenten zoals hulpmiddelen die gebruikt zijn bij behandelingen en vervolgens weer teruggaan naar de Centrale Sterilisatie Afdeling tussen afdelingen te vervoeren, waarbij alles nauwkeurig wordt geregistreerd. “Dat is een belangrijke route,” vertelt Esther. “En als je te laat bent, loopt alles achter,” vult Rieny aan. Dat besef zorgt ervoor dat hij zijn werk steeds zelfstandiger en zekerder uitvoert.
Van zelf vragen stellen, naar collega’s helpen
Waar Rieny eerst zijn weg moest vinden in het werk, zie je nu een duidelijke omslag op de werkvloer. Hij draait niet alleen mee, maar draagt ook bij aan het werk van anderen. Als iets anders moet, zegt hij dat. En als een collega vastloopt of vragen heeft, helpt hij waar nodig. “Dat is echt een verschil met hoe hij begon,” zegt Esther. “Hij durft nu gewoon te zeggen: het moet op die kar.”
Hij zoekt nog steeds niet de voorgrond op, maar neemt wél verantwoordelijkheid. Collega’s weten wat ze aan hem hebben en kunnen op hem rekenen tijdens het werk. Binnen het team doet hij mee op zijn eigen manier. Zoals Esther beschrijft: je hoort hem ertussen, met kleine opmerkingen of gelach en juist daaraan merk je dat hij onderdeel is van de groep. “Ik heb eigenlijk nooit geklaagd,” zegt hij zelf. Simpelweg omdat hij hier zijn plek heeft gevonden.
Zoals Rieny het zelf mooi zegt: “Alles is mogelijk als je het wilt en erover praat.”